Kiedyś bardzo lubiłem Magdalenę Środę. Wydaje mi się to dziś tak nierealne jak trzecie miejsca polskich piłkarzy na Mundialu. Ktoś pani Środzie zrobił krzywdę dając jej cotygodniowy felieton w Wyborczej - ze stałymi felietonami to jest tak, że trzeba je pisać niezależnie od tego, czy jest o czym, i w efekcie pisze się co ślina na język przyniesie. Ale nawet to nie byłby największy problem. Bardziej rusza mnie to, że Środa, podobno liberałka, ma wielką chęć wykluczać jakiekolwiek inne dyskursy niż jej własny. Jeśli takie rzeczy robią we Frondzie, protestuję, ale w sumie się specjalnie nie dziwię. Jeśli coś takiego robią liberałowie, czuje się zobowiązany ostro zaprotestować - bo z liberalizmem w wersji pani Środy nie chcę mieć wiele wspólnego.

Oto Środa pojechała po Katarzynie Kolendzie-Zaleskiej, głównie za jej wypowiedź o Marii Czubaszek (bo za Rutkowskiego oberwała niejako przy okazji). Mniejsza o meritum, nie jest dla mnie istotne, czy KKZ miała rację, istotna jest argumentacja Środy. Otóż Środa twierdzi ni mniej ni więcej, że:

1) KKZ naruszyła standardy dziennikarskie wyrażając swoją opinię, bo przecież dziennikarz (nawet z takim stażem i pozycją jak KKZ) może być tylko stojakiem pod mikrofon, a nie Autorytetem. W tle widzę brzydką zazdrość - jak to, przecież tylko ja mam prawo do bycia Autorytetem, a nie jakaś tam dziennikarka,

2) Opinie KKZ są "nieobiektywne" i jako takie nie mają miejsca w dyskursie publicznym, no chyba że w Radiu Maryja (które Środa swoją drogą też najchętniej by z udziału w tym dyskursie wykluczyła). Obiektywne są bowiem tylko te poglądy, które są bliskie Środzie.

Pierwsza teza świadczy o radykalnym niezrozumieniu tego, czym jest i powinna być publicystyka. Druga - o tym, że Środa nie traktuje pluralizmu poglądów jako wartości.

Swoimi poglądami i - zwłaszcza - metapoglądami Środa kompromituje liberalizm. I warto by było, żeby ludzie przywiązani do liberalnych wartości powiedzieli to otwarcie.