Dzisiaj jadąc do pracy słyszałem, jak ktoś (nie pamiętam kto) mówił w Trójce o Joannie Musze, że miała być "piękną twarzą Euro 2012" i w takim charakterze została zatrudniona w Ministerstwie Sportu.

Mnie to by się trochę obraźliwe wydawało. Jeśli jednak rzeczywiście Donald Tusk kompletując rząd i rozpaczliwie poszukując do niego kobiet (żeby wyjść na nowoczesnego zwolennika parytetów) obsadził Muchę w roli "pięknej twarzy", to dość dwuznacznie świadczy to o jego nowoczesności.

Joanna Mucha jest zresztą sama sobie winna. Mniejsza z tym, dlaczego zgodziła się na pracę w resorcie, którego nie czuje i którego tematyką się nie interesuje, mniejsza z tym, czy rzeczywiście po pójściu w ministry odsyła byłych kolegów do swojej sekretarki, ale IMO cała jej kariera polityczna jest oparta na pewnej dwuznaczności. Z jednej strony - nie mam wątpliwości, że naprawdę chciała być kompetentnym, rzetelnie pracującym politykiem. Wierzę, że mogła być zagubiona wśród platformerskich buldogów walczących ze sobą na śmierć i życie. Ale z drugiej strony - nie wierzę w to, że kreacja na "piękną Joannę Muchę" odbywała się bez jej udziału. Wymyśliła, albo ktoś jej podpowiedział taki sposób na budowanie marki i zwiększanie rozpoznawalności - no dobrze. Tylko potem jak pani z Feminoteki się oburza, że o minister mówi się "piękna Joanna Mucha" a nie "dr Joanna Mucha", to mi się śmiać chce. Mnie też złości, gdy kobiety (niezależnie czy to są tenisistki czy polityczki) są oceniane przez pryzmat urody, a nie kompetencji w swojej specjalności. Ale złości mnie również, gdy same kobiety na tej urodzie budują swój wizerunek. Zresztą niech budują - tylko niech potem nie dziwią się konsekwencjom.

Dlaczego o minister Bieńkowskiej jakoś nie mówi się przez pryzmat jej urody, chociaż IMO pod tym względem niczym Musze nie ustępuje? Bo jest dobrym, kompetentnym ministrem, do tego znającym się na polityce regionalnej i funduszach europejskich. I do tego - nigdy nie usiłowała kreować swojej pozycji na aparycji.